سرمای نیستی را می نوشد

بر هیچ پایه تکیه ندارد

چون زورقی بر آب ، روان است

دستم ز نرده های فلزیش

آنگه ، شقیقه ام را بر نرده می نهم

حس می کنم که زورق من ، زان پس

بر موج های خواب ، روان است