چو باد ، سر به درختان کوچه کوبیدم

ز باغ های خزان دیده کوچ می کردند

کلاف ابر ، پریشان بود

و من ، کلاف سر اندر گم جهان بودم

و خسته ، در پس دیوار خانه ای ماندم

دریچه ، مردمک روشن چراغش را

به زیر پلک حریرین پرده ای پوشاند