و خسته ، در پس دیوار خانه ای ماندم

کلاف ابر ، پریشان بود

و من ، کلاف سر اندر گم جهان بودم

چو باد ، سر به درختان کوچه کوبیدم

دریچه ، مردمک روشن چراغش را

به زیر پلک حریرین پرده ای پوشاند

و من ، دو مردمکم را به اشک پوشاندم