به زیر پلک حریرین پرده ای پوشاند

چو باد ، سر به درختان کوچه کوبیدم

و خسته ، در پس دیوار خانه ای ماندم

دریچه ، مردمک روشن چراغش را

و من ، دو مردمکم را به اشک پوشاندم

صدای مستی در کوچه باغ ها پیچید

بر آن سرم که سرم را از جای برگیرم