و من ، دو مردمکم را به اشک پوشاندم

و خسته ، در پس دیوار خانه ای ماندم

دریچه ، مردمک روشن چراغش را

به زیر پلک حریرین پرده ای پوشاند

صدای مستی در کوچه باغ ها پیچید

بر آن سرم که سرم را از جای برگیرم

چو جام شیشه بکوبم بر اینشب سنگی