صدای مستی در کوچه باغ ها پیچید

دریچه ، مردمک روشن چراغش را

به زیر پلک حریرین پرده ای پوشاند

و من ، دو مردمکم را به اشک پوشاندم

بر آن سرم که سرم را از جای برگیرم

چو جام شیشه بکوبم بر اینشب سنگی

کجاست سینه پر آفتاب دیواری