کجاست سینه پر آفتاب دیواری

صدای مستی در کوچه باغ ها پیچید

بر آن سرم که سرم را از جای برگیرم

چو جام شیشه بکوبم بر اینشب سنگی

که تا بر آن بنویسم خطی به دلتنگی

کلاف ابر در اندیشه ی گسستن بود

و آسمان خزان ، بی دریغ می بارید