باد ، سر بر میله های سرد باران می زند

خون او جاری است از دندان کهساران هنوز

با طلوع هر چراغی روز پرپر می شود

آسمان گلگونتر ست از چشم تبداران هنوز

مانده در زندان او همچون تبهکاران هنوز

موج ، گویی خواب دریا را پریشان می کند

شیر خواب آلود می غرد به نیزاران هنوز