ایات سبز آشنایی بود

با آن سرانگشتان نرم ناپایدارش

اوراق زرین درختان را تواند کند

اوراق زرینی که روزی بر درختان زمردگون

در چشم سعدی دفتری از معرفت های خدایی بود

اما چه کس با من تواند گفت

کاین دست بی بازو