اما چه کس با من تواند گفت

اوراق زرینی که روزی بر درختان زمردگون

ایات سبز آشنایی بود

در چشم سعدی دفتری از معرفت های خدایی بود

کاین دست بی بازو

دستی که در نور چراغ از گوشه های میز می اید

دستی که با رگ های آماسیده ی بیدار بیمارش