دستی که در نور چراغ از گوشه های میز می اید

در چشم سعدی دفتری از معرفت های خدایی بود

اما چه کس با من تواند گفت

کاین دست بی بازو

دستی که با رگ های آماسیده ی بیدار بیمارش

با آن سر انگشتان زرد از دود سیگارش

اوراق تقویم مرا بر می کند ، از کیست