دستی که با رگ های آماسیده ی بیدار بیمارش

اما چه کس با من تواند گفت

کاین دست بی بازو

دستی که در نور چراغ از گوشه های میز می اید

با آن سر انگشتان زرد از دود سیگارش

اوراق تقویم مرا بر می کند ، از کیست

این دست بی بازو که حس رافتی در پنجه هایش نیست