با آن سر انگشتان زرد از دود سیگارش

کاین دست بی بازو

دستی که در نور چراغ از گوشه های میز می اید

دستی که با رگ های آماسیده ی بیدار بیمارش

اوراق تقویم مرا بر می کند ، از کیست

این دست بی بازو که حس رافتی در پنجه هایش نیست

اوراق تقویم مرا چون کور با انگشت می خواند