سم می زند به خاک

خورشید بر برهنگی دخترانه اش

می تابد آنچنان که چراغی در آبگیر

یا آنچنان که نوری در برگ های تک

صد ها نشان مادگی از ضربه ی سمش

چون دانه های گندم ، از خاک می دمد

در گندمش ، دو پاره ی خاک و بهشت پاک