افتادم از بهشت دل آسودگی به خاک

در گندمش ، دو پاره ی خاک و بهشت پاک

در جستجوی دانه ی شیرین گندمش

چون خوشه ای جدا شدم از ساقه ی دمش

کنون ، بهشت خود را از دست داده ام

با او ، دو باره از شکم خاک زاده ام

این اسب بی عنان