این اسب بی عنان

افتادم از بهشت دل آسودگی به خاک

کنون ، بهشت خود را از دست داده ام

با او ، دو باره از شکم خاک زاده ام

زینی به پشت دارد از چرم آسمان

چرمی که من بریده و بر او نهاده ام

او ، رو به آفتاب سحر شیهه می کشد