زینی به پشت دارد از چرم آسمان

کنون ، بهشت خود را از دست داده ام

با او ، دو باره از شکم خاک زاده ام

این اسب بی عنان

چرمی که من بریده و بر او نهاده ام

او ، رو به آفتاب سحر شیهه می کشد

من ، چون سکوت ، در دل شب ایستاده ام