چراغی پس چهره داری

دری بر من از روشنی می گشایی

تو چون می نشینی مرا می ربایی

تو وقتی که پیش منستی

چراغی که خط های پنهانی گونه ات را

چو رگ های برگی جوان ، می نماید

تو وقتی که پیش منستی