که در او ، تو چون مردمک ، بی قراری

بهار است و ، خورشید و ، آیینه و ، من

تو چون جامه برگیری از پیکر خود

سراپای آیینه ، چشمی است حیران

فراموش بادا ترا عزم رفتن

اگر چند ، چون روی برتابی از خلوت من

صدای تو می اید از دوردستان