فراموش بادا ترا عزم رفتن

تو چون جامه برگیری از پیکر خود

سراپای آیینه ، چشمی است حیران

که در او ، تو چون مردمک ، بی قراری

اگر چند ، چون روی برتابی از خلوت من

صدای تو می اید از دوردستان

در آغوش شب ، پیکر آبشاری