تو وقتی که دور از منستی

اگر چند ، چون روی برتابی از خلوت من

صدای تو می اید از دوردستان

در آغوش شب ، پیکر آبشاری

خیال تو از شامگاه زمستانی غربت من

مرا می برد تا دیاری

که در آن طلوعی طلایی است ، آری