زورق ، حباب وار ، نگونسار شد بر آب

نزدیک هر کدام ، زمانی درنگ کرد

گفتی که با یکایک آن جمع ، آشناست

آنگاه بادی از افق باختر وزید

وان ناخدا ، عنان به کف موج ها سپرد

کنون ، جهان کوچک من خالی از خداست