ما ، لقمه های خونین در کام داشتیم

ما ، جام های خود را بر هم نواختیم

اما ، سبوی ایمان درما شکسته بود

ما ، هیچ یک به چهره ی هم ننگریستیم

هر لقمه ، بغض گریه ی ما بود

کز ضربه های خنده ی بیگاه می شکست

ما ، در طنین خنده ی خود می گریستیم