کز ضربه های خنده ی بیگاه می شکست

ما ، هیچ یک به چهره ی هم ننگریستیم

ما ، لقمه های خونین در کام داشتیم

هر لقمه ، بغض گریه ی ما بود

ما ، در طنین خنده ی خود می گریستیم

ما ، در شبی که بوسه خیانت بود

سیمای مهربان و سرسبز دوست را