ما ، در شبی که بوسه خیانت بود

هر لقمه ، بغض گریه ی ما بود

کز ضربه های خنده ی بیگاه می شکست

ما ، در طنین خنده ی خود می گریستیم

سیمای مهربان و سرسبز دوست را

در هاله ی سپید نبوت

با آن زبان سرخ تر از شعله سوختیم