با ریزش مدامش می پوساند

چون یادگار کهنه ای از سالیان دور

دل های سرد ما را می سوزاند

باران ، گیاه عافیت ما را

ما ، ریزه خوار خوان زمین بودیم

ما ، پاره های پیکر یاران را

در کاسه های خون زده بودیم