چراغ را نتوانم کشت

میان مستی و هشیاری؟

که در رواق سرم پیچید

صدای ساعت دیواری

که صبح پنجره ، روشن نیست

به هیچ سو نتوانم رفت

اگرچه جای نشستن نیست