با سر سفید ، شرمم اید از سیاهی سرشت

من دگر نه آن کسم که پیش چشم اوستاد

بر جبین تخته ی سیاه ، داغ واژه ی سفید می نهاد

حالیا ، منم که در حضور سرنوشت

می هراسم از سوال و می گریزم از نگاه

با لب خموش ، می رسم به انتهای راه

آری ای پرندگان سالیان دور