می هراسم از سوال و می گریزم از نگاه

بر جبین تخته ی سیاه ، داغ واژه ی سفید می نهاد

حالیا ، منم که در حضور سرنوشت

با سر سفید ، شرمم اید از سیاهی سرشت

با لب خموش ، می رسم به انتهای راه

آری ای پرندگان سالیان دور

ای ستارگان آسمان صبحگاه