با لب خموش ، می رسم به انتهای راه

حالیا ، منم که در حضور سرنوشت

با سر سفید ، شرمم اید از سیاهی سرشت

می هراسم از سوال و می گریزم از نگاه

آری ای پرندگان سالیان دور

ای ستارگان آسمان صبحگاه

بنگرید این منم