ما ، رو به سوی شهر ، در ایوان قدم زدیم

مهمانسرای شهر پس از هرگز

در انتظار آمدن ما بود

ایوان او ، بلندترین جا بود

چون شب فرا رسید ، شفق ، شب به خیر گفت

آنگاه ، در من آن شبح مست خوابگرد

چون روح شب شکفت