ای سرخی خجالت بر گونه ی افق

او را به لطف بوسه ی خود می نواختی

ای خامش سخنگو ، ای شوخ شرمگین

ای دوست ، ای معلم ، ای ترجمان بخت

هنگام عشق بازی خورشید با درخت

در آن غروبگاه بهاری

وقتی که آفتاب تن تو