در آن غروبگاه بهاری

ای دوست ، ای معلم ، ای ترجمان بخت

ای سرخی خجالت بر گونه ی افق

هنگام عشق بازی خورشید با درخت

وقتی که آفتاب تن تو

از شامگاه بستر من می کشید رخت

دیدم که همچو قلب زمین می گداختی