من ، نقش سالخورده ی خیام شاعرم

تصویر من که آینه ی عمر دوم است

چیزی به جز تصور صورت نگار نیست

در این جهان کوچک رنگین و کاغذین

آتش گرفته است افق در قفای من

وز سالیان سوخته دودی است در سرم

پیرانه سر ، به یاد جوانی ، میان بزم