پیرانه سر ، به یاد جوانی ، میان بزم

من ، نقش سالخورده ی خیام شاعرم

آتش گرفته است افق در قفای من

وز سالیان سوخته دودی است در سرم

با چنگ زهره ، زمزمه آغاز می کنم

اما گشوده نیست زبان سخنورم

وین آرزو مراست که بعد از هزار سال