با خود اندیشه کنان گفتم

یاد تو ، پنجره ای را به شب غربت من بگشود

نظر از پنجره بر بام شب افکندم

قرص ماه از پس ابری که روان بود ، نمایان بود

آسمان ماه درخشان خزانی را

همچو آیینه به دیوار افق کوبید

قله ای کو ؟ که من از اوجش