رهنمونم شد و از خانه برونم راند

تا در او ، لحظه ی پایان جوانی را

چون شفق در گذر آب توانم دید

این گمان بود که چون روزنه ای در دل تاریکی

نردبانی که مرا تا به لب فلک می برد

از بن کوچه ی خاموش به خویشم خواند

تیره ی پشت برافراخته ی او را