تیره ی پشت برافراخته ی او را

رهنمونم شد و از خانه برونم راند

نردبانی که مرا تا به لب فلک می برد

از بن کوچه ی خاموش به خویشم خواند

با قدم های عمودی ، همه پیمودم

پای بر پله پنجاه و نهم سودم

ناگهان ، کاه بر آن پله فروغ افشاند