پای بر پله پنجاه و نهم سودم

از بن کوچه ی خاموش به خویشم خواند

تیره ی پشت برافراخته ی او را

با قدم های عمودی ، همه پیمودم

ناگهان ، کاه بر آن پله فروغ افشاند

پله روشن شد و پیرامون او ، تاریک

زیر لب ، با دل خود گفتم