به خطا آینه غیب نما خواند ی

لحظه ی باز رسیدن به حقایق بود

بار دیگر به دلم گفتم

تو ، اگر ماه درخشان خزانی را

معنی غیب ندانستی

ورنه این ماه که تصویر کهنسالی من در اوست

بی گمان آینه ی دق بود