در فراموشی ایام ، نهان می شد

شاید از روزنه ای پنهان

در دل خانه ی متروک نظر کردم

صبح آمد و یاد تو ، دگر باره

در غیاب من و تو ، ساعت دیواری

با دو انگشت فسونکارش

زخمه بر تار زمان می زد