عکس من ، در دل قاب غبار آلود

با دو انگشت فسونکارش

زخمه بر تار زمان می زد

نغمه پرداز حیات گذران می شد

به چراغی که تو افروخته بودی ، نگران می شد

آری آن چهره که یک روز ، جوان می زیست

پیر می گشت و جهان ، باز ، جوان می شد