باده ی خون منش کشانده به مستی

ضعف من است این که زاده قوت او را

جسم مرا چون جذام کهنه جویده ست

چاره نجویده کسی جراحت او را

ذلت من آفریده لذت او را

دشمن من ، جاگزیده در بدن من

نفرت من ، بیش کرده نخوت او را