کنون نمی دانم که چون خورشید برخیزد

این رنگ برفین را تواند شست

شب ، دیدگانم را چنان از تیرگی انباشت

کاین چشمه های روشن از بنیاد خشکیدند

تصویر او را در کدامین چشمه باید جست

بار گران روزها چندان به دوشم ماند

کز بردباری قامتم خم شد