سنگی به سوی پنجره ی من روانه ساخت

پنداشتم که مشت گره خورده ی کسی

بر سینه ی برهنه ی دیوار من نشست

پنداشتم که کودک همسایه ناگهان

برخاستم ز جای

اما نگاه من که به دیدار کوچه رفت

تنها درخت را