برخاستم ز جای

بر سینه ی برهنه ی دیوار من نشست

پنداشتم که کودک همسایه ناگهان

سنگی به سوی پنجره ی من روانه ساخت

اما نگاه من که به دیدار کوچه رفت

تنها درخت را

با قامتی بلند در آن تیرگی شناخت