با قامتی بلند در آن تیرگی شناخت

برخاستم ز جای

اما نگاه من که به دیدار کوچه رفت

تنها درخت را

وان وحشتی که در دل من خانه کرده بود

پیوسته از درون

بر سینه ی برهنه ی من مشت می نواخت