وان وحشتی که در دل من خانه کرده بود

اما نگاه من که به دیدار کوچه رفت

تنها درخت را

با قامتی بلند در آن تیرگی شناخت

پیوسته از درون

بر سینه ی برهنه ی من مشت می نواخت