گویی که زنگ ساعت پنهان کائنات

آنگاه قلب پیر من از هول صبحگاه

با ضربه های دمبدم بی شمار خویش

بر طبل زنگیان جوان چیرگی گرفت

خاموشی درون مرا جاودان شکست

من ، کودکانه چشم بر آیینه دوختم

وز نو رسیده ای که در آن قاب خانه کرد