از شب ربوده داس درخشان ماه را

بر کاروان آدمیان بسته راه را

وان دست استخوانی چنگالگونه اش

تا کشته های پیر و جوان را درو کند

آن چشم تازه دید که : راز هراس من

در هستی من است

ورمن گذشته را به خطا دوست خوانده ام